afsakið alla biðina, hér kemur smá input. ekki mikið að gerast þessa dagana annað en smá ritgerðarskirf (sem eru btw að gera mig brjálaða) og eitt lokapróf fram undan. jólagleðin er í þann mund að hellast yfir mig enda tími til, 3 vikur er ekki mikill tími, svo ég er farinn að hugsa um smákökur, malt og appelsín, rjúpuna og rísallamand með heitri berjasósu......mmmmmmm og jólagjafirnar! auður syss kemur heim fyrir jólin, vonandi með eitthvað fallegt í ferðatöskununm sínum (já þær verða nokkrar ef ég þekki hana rétt) desember verður frekar pakkaður hjá mér. fæ held ég tvo frídaga í vinnunni fram að jólum, svo að þið verðið sennilega að panta tíma helst á morgun strax ef þið viljið knúsa mig, (ekki hika við það ) ást og allt það arna

Þegar ég fékk að vita það að ég ætti að fara í vettvangsferð með sálfæðihópnum mínum í Krossinn áttaði ég mig á því að ég vissi í rauninni ekkert um þennan sértrúarhóp eða “kirkjudeild” eins og Gunnar sjálfur í Krossinum vill meina að þau séu. Ég vissi að þetta væri sértrúarsöfnuður innan hvítasunnuhreyfingarinnar, en ég áttaði mig ekki á hversu raunverulegt þetta væri. Maður hefur nú séð ýmislegt í sjónvarpinu og heyrt sögur en að gera sér grein fyrir þessu er ómögulegt án þess að upplifa samkomu Krossins sjálfur, sjá þetta með berum augum. Í sannleika sagt var heilsan ekki góð eftir fyllerí kvöldið áður, 4 klukkustunda svefn, 4 klukkustunda vinnutíma og svo langa bílferð upp í Kópavog að leita að áberandi húsi með stórum bláum krossi framan á...já þetta tók smá stund. Samt sem áður var ég mjög jákvæð, spennt og forvitin. Ég missti alla von um leið og ég gekk inn í húsið þar sem fyrsti maðurinn sem ég sá var sjálfur Gunnar í Krossinum og hann leit á mig stingandi augum, virti mig fyrir sig og setti upp svip. Ég velti fyrir mér hvort ég væri ekki rétt klædd eða hvort hann vissi strax að ég yrði til vandræða. Húsið leit vel út að innan, mjög þægilegt umhverfi en ég vissi ekki að það sem biði mín hinum megin við hurðina sem jakkafataklæddi maðurinn stóð við og opnaði kurteisilega fyrir mér hurðina væri harðkaldur raunveruleiki Krossmeðlima á sunnudagseftirmiðdegi. Þarna var ekki mjög fjölmennt, ég giskaði á um 30 Krossmeðlimi og svo okkur nemendurna sem sátum og göptum. Messan var ekki hafin en það var bænastund og það fyrsta sen greip augu manns var kona og maður sem gengu hring eftir hring fremst við sviðið og báðu bænir í hálfu hljóði um leið. Rétt upp úr hálf fimm hófst samkoman. Prestur, predikari eða hvaða tiltil sem þessi ungi maður hefur nú, byrjaði að tala og sagði m.a. frá því sem hafði gerst helgina áður, herkvaðning unga fólksins. Ég skyldi það sem athöfn þar sem fólk var gert að hermönnum jesú, með þann titil í tilganginum að berjast fyrir trúnni, breiða hana út og lifa eftir orðum Biblíunnar. En burt frá útúrsnúningnum og aftur að reynslu minni. Tónlistarfólk var kallað upp á svið og þá hófst sýningin. Fyrsta lagið Ég stend í Lotingu byrjaði að hljóma, fólk stóð upp, setti hendur upp í loft og tók undir. Krossmenn mega eiga það að þeir eiga mjög gott tónlistarfólk. Hljómsveitin stóð sig frábærlega og gospel kórinn var fallega samhljómur. Verst að þau noti hæfileika sína ekki á annan hátt en í Krossinum. Á meðan tónleikunum stóð, stóð fólk með opna arma upp í loftið, syngjandi með setningum laganna eins og oh, the blood of jesus eða jesús ég er ástfanginn af þér. Ég gat ekki annað en hrist höfuðið og helgið með sjálfri mér eða bara hreinalega gapað af undur. Fólk dansaði og dillaði sér, hljóp í hringi, upp á svið og aftur niður á gólf. Ég var hneyksluð. Að mínu mati er fólk heimskt að gleypa við þessu öllu saman, og nú veit ég að ég er að hluta til að dæma Krossmeðlimi en ég tel mig samt hafa séð nóg til þess að staðhæfa. Þegar söngnum og mestu skrípalátunum var lokið, hóf ungi predikarinn að halelúja og amen-a, (mér fannst hann vart segja annað en halelúja og amen). Svo kallaði hann fram eftir smá tíma að komið væri að fórninni. Fólk hóf þá að ví-a og vei-a, klappa og ópa. Kona og maður komu gangandi inn ganginn með sitthvorn baukinn, á meðan þau komu sér fyrir hóf predikarinn að ögra fólki, koma þeim í trans, telja fólki trú um að jesús væri þarna með þeim að styðja við þau. Á þessum tímapunkti var fólk veifandi höndum í loftinu sem aldrei fyrr, það grét jafnvel og tóku sterkelga undir amen og halelúja....Svo var fólkið róað niður og þá voru söfnunarbaukarnir látnir ganga. Ætli það hafi ekki verið um 50 manns saman komin þarna, þar með talið við 15 nemendurnir (og ekkert okkar gaf pening) en samt sem áður safnaðist tæpar 60 þúsund krónur, sem þýðir það að hver og einn var að borga vel rúmlega 1000 kr. Þvílík hippókrasía, kúgun og vitleysa. Í aðeins styttra máli sagt, þá voru nokkur skemmtiatriði enn þar til Gunnar kom sjálfur á svið og predikaði um það að þegar menn liggja felldir þá heldur jesú samt í hendi hans til að reisa hann við og sitthvað fleira úr bibíunni að sjálfsögðu. Gunnar skaut inn lélegum bröndurum á milli þess sem hann rölti niður frá púltinu, hækkaði róminn mikið, veifaði fingrum framan í mann og leit á mann neistandi augum. Mér leið alltaf eins og hann væri að benda á mig, reyna að tala við mig og ná til mín. Greyið Gunnar, it’s never gonna happen..... Svo söng gospelkórinn meira og fólk þakkaði Jesú, hljóp hringi, lét Gunnar blessa sig, grét og frelsasðist. Ég hef sjaldan verið jafn furðu lostin og undrandi. Ég trúði varla mínum eigin augun. Og að fólk skuli koma með börnin sín á slíkar samkomur, þar sem fullorðna fólkið sjálft hleypur um eins og vitleysingjar og láta alls kyns illum látum. Er þetta það sem við viljum sjá fólk gera börnum sínum? Ég held nú ekki. Eftir langa samkomu, stutt smókstopp héldum við upp á efri hæð hússins og biðum þar eftir að fá að hitta Gunnar sjálfan. Maður fann að það var spenna í loftinu og enginn vissi í raun hvernig hann átti að vera. Svo kom Gunnar og spjallið hófst á rólegu nótunum. Það gekk svoleiðis í örfáar mínútur, þangað til einhver nefndi samkynhneigðina og þá fór allt í háaloft. Ég sat að vísu aðeins fyrir aftan Gunnar en hann hefði samt átt að heyra í mér. Þegar ég spurði spurninga þá heyrði hann þær ekki. Hann var greinilega búinn að sjá það út að ég yrði til vandræða og tók það þá ekki til mála að svara neinu af því sem ég spurði, heldur tók bara fram í fyrir mér og hélt áfram að blaðra tóma steypu. Ég gæti reyndar trúað að það hafi verið vegna þess að ég var eina manneskjan í hópnum sem þorði að láta í mér heyra þegar hann sagði hluti eins og: “Tveir menn frömdu sjálfsmorð á síðasta ári vegna þess að þeir voru hommar” Ég bæði hló upphátt og það fauk svo í mig að mig langaði í sannleika sagt að setja í 2. gír og berja manninn, berja úr honum fáfræðina, sérviskuna og bullið. En ok, þetta var fovitnileg heimsókn, margt að sjá og spekúlera. Gunnar hlýtur að deyja einhvern tímann og þá skulum við vona að sjálfsmorðstíðni samkynhneigðra karlmanna lækki, sem hún mun og gera, er ég alveg viss um. Við vonum þá líka að Krossmeðlimir átti sig á kúguninni, spillingunni og fávitaskap Kross-trúar.

ég gleymdi ykkur alveg sorry, þetta er alveg að koma

bíðið spennt eftir myndum frá new york...

já ég er að pakka niður...fer alveg að koma heim...sjáumst á morgun love arnan í new york

Já já, ég hef ekki verið nógu dugleg. Það er í rauninni alveg nógur rólegt hjá mér til þess að blaðra hér en samt aldrei nógur tími til að gera allt sem mig langar. Nýjustu fréttir eru bara þær að ég að á þessum tíma eftir 2 vikur verðum við Gussi saman í New York hjá Auði minni. Við ætlum að reyna að hýrast þrjú saman í litlu íbúðinni hennar (við launum henni það vel vonandi). Ég er dugleg að vinna í Zöru, ekki mjög sniðugt að vinna í fatabúð, nú þegar búin að versla hluti fyrir New York sparipeninginn (ef þið hafið áhuga að styrkja þetta ferðalag mitt, hafið þá samband við mig og ég læt ykkur fá reikningsnúmer, öll framlög vel þegin). Ég sakna svolítið Söndru minnar sem er eins og flestir vita að dandalast á Torre Vieja á Spáni, litla rósin mín....og svo vil ég að Hörn minni fari að batna, sakna hennar alveg svakalega, engin D.D. on duty, meira off duty og það í of langan tíma...ekki gaman að vera lasinL  Annars er ekki meira á döfinni en New York, skóli og vinna.

 

 

Munið myspace: www.myspace.com/anaxia og myndasíðuna mína www.public.fotki.com/arnan

NÝJAR MYNDIR

Jæja núna hef ég loksins smá tíma aflögu sem ég tými að eyða fyrir framan wordskjalið í tölvunni minni, minni tölvu…muahahaha, Ég hef loksins fengið afnot af mac fartölvunni sem pabbi fjárfesti í fyrir nokkrum árum en Auður systir fékk strax. En hún keypti sér nýja tölvu þannig að loksins var komið að mér. Núna get ég farið ein á kaffihús með tölvuna mína, þóst vera að skrifa eitthvað ótrúlega merkilegt, skáldsögu eða kynlífsdálk í moggann. En í raun og veru verð ég að kommenta á myspace eða blogga fyrir ykkur. Smá update á atburðum daga minna. Ég fékk loksins vinnu í Zöru, byrjaði um helgina og líkar vel, ég verð orðin of fær í samanbrotum þegar ég hætti þar (engin Örnubrot). Ég og Gussi erum á leið til New York að heimsækja Auði mina í eina viku. Það er smá spenningur í gangi, erum að reyna að vinna sem mest svo við eigum nóg til að versla allt fallegt sem okkur langar í. Svo sátum við áðan í tölvunni og vorum að skoða hverfið sem hún býr í á google maps þar sem maður getur næstum súmmað inn í bakgarð hjá hvaða íbúa sem er í heiminum….svolítið of spennt held ég. Ég er reyndar strax byrjuð að kvíða fluginu út, ætla amk ekki að sjá United 93 myndina áður en ég fer….svo reyndi ég að sleppa við 11. September umræðurnar í gær. En ok ég er ekki með neina sérstaka þrá fyrir tjáningu núna, gæti svo sem alveg lýst reiði minni á veðurfarinu í Íslandi núna, en þið eruð örugglega búin að tuða um það sjálf í dag eða hlusta á einhvern anna tuða um það. Þetta er bara staðreynd að Íslendingar eru rosalega uppteknir af veðrinu, enda kannski ekkert skrítið, veðrið hefur alveg fáránlega áhrif á skap manns á hverri stundu. Svo er líka gott að grípa í eina setningu eins og “hvað er málið með veðrið í dag?” þegar maður veit ekki hvað maður á að segja næst….Þið þekkið þetta öll, and you know it. Hvað er annars málið með veðrið í dag?

Smá input fyrir óþreygjufulla lesendur. Það er í raun lítið að segja um þessa furðulegu sumar/haustdaga. Skólinn byrjaði, mjög róleg önn hjá mér. Gussi búinn að yfirgefa mig.........................þ.e. skrapp til Köben í bjórmarineringu með Jóa. Bíð bara eftir að geta verslað mér miða til New York, gerist á næstu dögum, og bíð eftir að fá vinnu, það kostar marga peninga fyrir mig að versla í NY þrátt fyrir að vera ekki í Chanel og Gucci búðunum, og dollarinn er ekki einu sinni það hár, en ok orlofið og jafnvel smá yfirdráttur á eftir að bjarga málunum....hopefully. Ekki örvænta, ég á eftir að gefa mér meiri tíma til að kvarta og kveina næstu mánuði....Bíðið bara eftir að skammdegisþunglyndið hellist yfir mig, þá fara hlutirnir að gerast.

loksins komnar myndir inn frá því ég heimsótti auði systur....linkur hér til vinstri

Þegar líður að lok sumars, eða byrjun hausts eins og veðrið gefur til kynna núna, þá er eins og komi njálgur í mann. Manni finnst tíminn hafa flogið frá sér og þá ekki annað að gera en að nýta síðustu andartökin af sumrinu, djamma eins og vitleysingur fram undir morguninn eftir, fara í partý, grilla, grilla sig (í rigningunni, hehemm) og njóta frísins. Skyndileg ákvörðun mín og Gussa sl. fimmtudag hafði í för með sér gott kvöldverðarboð, svínalundir og salat, forrétt og vín. Löngu eftir miðnætti var ég mætt í bæinn og ákváðum við föruneytið að fara á Prikið. Það kom mér á óvart hve öðruvísi mér fannst það, enda langt liðið frá síðasta stoppi þar inn. Mér fannst músíkin örðuvísi, þrátt fyrir að fylgja hiphop-andanum, fólkið fannst mér annað og jafnvel yngra og mér þótti fremur fámennt miðað við meðalfjölda Priksins “hér áður fyrr”.

( já, ég tala eins og ég sé eldgömul)….en eftir að hafa hitt fyrrum kærasta systur minnar sem læsti mig upp við barborðið og talaði fremur opinskátt um mig og Auði var ákveðið að fara þaðan. (Ath! Þessi aðili  verður ekki nefndur á nafn hér heldur aðeins getinn sem óstjórnlaus rottweilerhundur muahahahahaa… Við Hörn og Elín gáfumst upp og hlupum á Sirkus. Eftir stutta bið í röð, stutt miðað við venulega sirkus-bið, bauð okkur velkomnar einn indælasti kven-dyravörður í Reykjavík, fyrir utan indælu Berglindi á Kaffibarnum. Tónlistin var í óvenjulegri kantinu, gamal eitís og næntís í bland við nýtt-gamalt. Þarna var að venju sveitt stemmning og ég að sjálfsögðu búin að fá um 4-6 drykki yfir mig…næst fer ég á sirkus í skítagallanum og stígvélum, það á vel við, plús það að ég yrði ekki litinn hornauga fyrir búninginn þar inni. Á Laugardaginn var það Gay Pride sem átti daginn, ég og gussi vorum  ein af þeim 30 þúsundum sem skreyttu bæinn. Í gær var síðan farið eftir planinu á Gullfoss og Geysi, þar sem ég hafði aldrei komið þangað áður, reyndar voru allar myndavélar á heimilinu óvirkar sem stóðr svo engar myndir eru til sönnunar þessum fullyrðingum. Veðrið var æðislegt, yfir 20°C og sólin skein af og til. Enduðum daginn á nestisáti í lítilli laut á Þingvöllum. Bravó fyrir borgarbörnunm sjálfum……………Síðasti vinnudagurinn minn í dag, nú tekur fríið við í nokkra daga og svo bara skóli skóli skóli…..

Á föstudaginn sl. var ekki um neitt annað að ræða en að drífa sig úr vinnunni, heim að ferma bílinn, því sú ákvörðun hafði verið tekin um að fara til Akureyrar í útilegu. Ég og Hörn  keyrðum í furðulega lítilli umferð og allt gekk vel. Þegar komið var á leiðarenda var ekki annað en að koma upp tjaldinu sem Hörn hafði fjárfest í (ég var ótrúlega fúl að hún hafði ekki keypt blómatjaldið sem fékkst á sama stað). Við fengum gott spot á tjaldsvæði Þórs við Glerárskóla, í burtu frá mannmergðinni og ógeðinu. (Takk Ómar og Halldóra fyrir að mæta á fimmtudegi og þ.a.l. taka frá fyrir okkur stæði). Þá var ekki um annað að ræða en að taka fram nýju útilegustólana og opna sér bjór. Það er auðvitað það sem gert var öll kvöld en á föstudagskvöldinu forum við í fýluferð niður í bæ, puntuðum okkur og fórum í búninga og allt saman (þ.e. klæddum okkur í skárri fötin í stað þess að leyfa útilörfunum að hanga utan á okkur). Gerðum þau mistök að mínu mati að fara á Café Amor. Ég hélt að tónlistin myndi lofa ágætu kvöldi því gusgus smellinn david hljómaði þegar við gengum á inn staðinn EN allt kom fyrir ekki…með kvöldinu fór tónlistinni alltaf meira og meira versnandi. Það var síðan að ég varð staðráðin í því að fara heim í tjald þegar allir voru skyndilega búnir að ákveða það að mér leiddist ótrúlega mikið og voru að hafa áhyggjur af því. Í sannleika sagt þá leiddist mér ekkert fyrr en akkúrat þá.  Eftir að hafa hlustað á Ómar tala um líf sitt og Halldóru í dágóðan tíma, búin að senda hann til að reyna að draga stelpurnar út, gafst ég upp og labbaði ein á tjaldstæðið í grenjandi rigningu, með vel í annarri tánni. Vaknaði á undan öllum og skreið út í sólina, beint í stólinn og hreyfði mig ekki (gat það ekki). Veðrið breyttist reyndar fljótt í vind og rigningu. Eftir góða tilraun til að vekja fyllibyttuna (Hörn) skreið hún aftur inn í tjald og ég var aftur ein og yfirgefin. Ég fór þá til Ömmu, fékk auðvitað hátíðlegar móttökur, skúffuköku og kleinur, já og afnot af sturtu og baði. Það var seint um síðir að Hörn vaknaði til lífs, fórum í bæinn til að kaupa kaffi, pulsur á grillið og glaðning í Frúnni í Hamborg (samblanda af Fríðu Frænku og Spuutnik hér heima). Fengum okkur auðvitað Brynjuís í leiðinni. Þetta kvöld var hið besta, borðuðum og drukkum, rákumst á Dodda litla og stökkmúsina hans sem hann hafði bjargað frá misþyrmingu eigandans sem hafði fundist sniðugt að kaupa sér mús til að stytta sér stundir á tjaldstæðinu, btw músin hét Kisi….! Við björguðum okkur inn í heimahús áður en rigningin kom, en þar sem ég og Hörn, vildum ekki endurtaka leikinn frá fyrra kvöldi og fara niður í bæ, fórum við þess í stað í heimsókn í tjaldið til Elínar og skriðum síðan heim á tiltölulega skynsamlegum tíma, miðað við. Ég var aftur vöknuð á undan fyllibyttunum (auðvitað) á sunnudeginum og byrjaði starx að pakka dótinu niður, þrátt fyrir að Hörn svæfi enn. Ég var meira en tilbúin að fara. Borðum á Greifanum (mæli sterklega með humarsúpunni) og drifum okkur svo heim. Eftir langa ferð og þreytu, var ekki annað í stöðunni en að slaka aðeins á áður en næsta djamm tók við. Gussi og Þobbi fengu gigg á Barnum, miðhæðinni, svo ég bauð Hörn og Ólöfu heim í afganga (þá meina ég bjór og vodka). Strákunum tókst að halda uppi geðveikri stemmingu með pumpandi elektró og trommum og bassa undir enda. Næsta gigg verður næstu helgi, ekki missa af því!!!!!!!!!!!!!

Halelúja, amen, allah og jibbíjei. Hössa beikon er snúin aftur. Það var mér til mikillar gleði að hún skyldi allt í einu ákveða að koma heim í stað þess að fara að ferðast eitthvað um Evrópu. Ég var það glöð að ég heimtaði að fá að sækja hana á flugvöllinn svo ég gæti dregið hana strax í bæinn með mér. Örlagadagurinn rann upp og ég fór upppuntuð á dollunni minni á Leifstöð, alveg tilbúin í að draga beikonið úr sólinni. Lenti reyndar skuggalega í þessum blessuðu breytingum sem hafa verið gerðar þarna. Ég byrjaði auðvitað á því að fara á vitlausan stað, þangað sem brottfarafarþegar tékka sig inn. Ég gerði mér fljótt grein fyrir því þar sem húsið var tómt, fyrir utan nokkra útlendinga sem sátu þarna bara....Það fáránlega var að þarna var engin starfsmaður sem ég gat spurt til vegar, svo ég fór aftur í bílinn og keyrði hring eftir hring, keyrði þar sem óviðkomandi aðgangur var stranglega bannaður, keyrði á móti umferð þangað til ég loksins fann rétta leið, kom að öðrum helvítis bílastæðagjalds-stoppara og fann réttan stað. Ég var ekki búin að ná mér niður á jörðina þegar einhver útlendingur stoppaði mig og fór að reyna útskýra fyrir mér að það væri eitthvað að bílnum mínum. Það var reyndar rétt hjá honum, það var einhver fokkings hlíf undir bílnum laus. En aftur að kjötstykkinu tannaða...Ég stóð bara og beið með hinu spennta fólkinu en tók ekki einu sinni eftir því þegar hössa mín kom labbandi út um dyrnar, heyrði bara allt í einu, í hátíðni hljóðum hææææææææ. Kannski var ég ekki vön að sjá hana svona tannaða, eða búin að gleyma hversu smá hún er en fljótlega áttaði ég mig á hlutunum og smellti á hana einum rembings og kreisti nærri líftóruna úr okkur báðum. En ok, skelltum í okkur bjór og fórum í bæinn. Enduðum skraytlega á Ingólfstorgi  með Pizza King út á kinn, fáranlega bitrar út í lífið. Hörn að skammast yfir god-damn-Íslandi, por favor, og ég auðvitað bitur og leið yfir því.

Verslunarmannahelgin nálgast og planið var að fara norður á Eina með öllu en veðrið er að stoppa mig. Ég vil frekar sofa heima í rúminum mínu þegar rignir, en í tjaldi. Plús það að þetta kostar marga pening, tíma og fyrirhöfn. Engin ákvörðun hefur þó verið tekin ennþá, kemur allt í ljós.....  I’ll keep you posted.

Þrátt fyrir það að síðastliðin vika hafi skartað sól og hlýindum, og þar af leiðandi hamingjusömum Íslendingum, grilli og bjórdrykkju, þá tókst mér því miður ekki að njóta þessa lúxúss. Að sitja við tölvu 8 klukkustundir dagsins gefur manni ekki rúm til þess að liggja í sólinni í tíma og ótíma, með pullu í annarri og bjór í hinni. Þetta gengur yfirleitt þannig fyrir sig, að loksins þegar ég losna úr vinnunni, búin að bíða og stara stjörf á góða veðrið, út um gluggann að sjálfsögðu, þá kemur það oftar en ekki fyrir að sólin hverfur bak við ský. Einstaka sinnum er orðið kalt þegar ég er komin fáklædd út í garð á sólbekk, þ.e. ef sólin skín yfir höfuð. Fúlt. Því miður tekst móðir jörð og náttúru ekki að leyfa sólargeislum að skjótast að litla klakanum um helgar, þegar ég er í fríi. Meira fúlt. Svo er ekki annað hægt en að undra sig á því hversu ótrúlega upptekinn maður era ð veðrinu, hversu mikil áhrif það hefur á mann og hversu fáránlega mikið maður getur talað um það, fussað og sveiað yfir rigninunni en hyllt til dáða sólina þegar hún loksins skín. Allir inni að horfa á vídjó eða allir niðrí Nauthólsvík á stuttbuxum í 10°C. Ég velti fyrir mér hvort þetta eigi bara við um okkur Íslendingana eða hvort þetta komi við sögu í daglegu lífi annarra þjóða. Af hverju skiptir veðrið svona miklu máli og hvers vegna hefur það svona mikil áhrif á okkur?

 

 

Sólarlausa helgin síðastliðna hafði í för með sér nokkuð gott hóf hjá Gussa, þar sem endurfundir og fleira átti sér. Laugardagurinn fór í timburmenni og sunnudagurinn þrif (duglega ég tók mig bara frekar vel út með skúringamoppuna á náttfötunum)

Nei, ekki Listahátíða ungs fólks á Austurlandi heldur vinstra lungað í mér. Í síðustu viku ákvað það að gefa sig aðeins og þar af leiðandi lá ég lasin í tæpa viku. Eftir tveggja daga hita svita, hósta og hor var ég alveg viss um að ég færi að skána en allt kom fyrir ekki. Ég þurfti að fresta stelpuhittingi, sem mikil spenna var fyrir, til þess eins að liggja liggja í sófanum að horfa á misjafnlega vondar bíómyndir í Paracetamol- og Neserilvímu. Helgin fór einfaldlega til fjandans. Ég tók ekki einu sinni eftir vonda veðrinu.

Mamma veit best…

Ég fékk aldeilis góða sönnun á því á sunnudaginn þegar mamma skipaði mér að fara til læknis því ég hlyti að vera með lungnabólgu, ég sagði auðvitað já og amen við því en frestaði ferðinni á læknavaktina um einhverja klukkutíma. Það tók lækninn smá tíma að hlusta mig alveg bak og fyrir á meðan ég stóð á haldaranum og andaði djúpt inn og út að ég væri með lungnabólgu í öðru lunganu. Fékk lyfseðil og fór með mikinn svima eftir inn- og útöndunina alla, borgaði þar himinháa upphæð fyrir 3 litlar sýklalyfspillur. En ok….ég er frisk að mestu leyti í dag, mætt í vinnu og á fullu að leita mér að góðri utanlandsferð sem er ekki of dýr en meikar þó sens.